چرا چهارپایه‌های بار طوری طراحی شده‌اند که ناخوشایند باشند و درعین‌حال حسی-بالا ارائه دهند؟

صندلی های کافه، به عنوان یک نوع صندلی عمومی، به طور غیر قابل انکاری به طرز شگفت آوری راحت هستند. با این حال، ما نباید خیلی انتقادی باشیم، زیرا راحتی در طراحی اولیه مورد توجه قرار نگرفت. آنها بیشتر نمادی از وضعیت هستند و به افراد اجازه می دهند بین ایستادن و نشستن تعادل پیدا کنند. به نظر می رسد صندلی باریک، پشتی تقریباً ناچیز و عدم وجود تکیه گاه دست، همگی عمداً باعث ایجاد احساس ناراحتی می شوند. طراحی، به خصوص این واقعیت که پاها نمی توانند کف را لمس کنند، ماهیچه هایی مانند ادکتور مگنوس و گراسیلیس را برای مدت طولانی در حالت کشش نگه می دارد و باعث ناراحتی می شود و مدت زمان ماندن افراد روی مدفوع را محدود می کند. با این حال، از فاصله دور، فردی که روی صندلی بار نشسته است، می‌تواند تأثیر بصری «-بالا» داشته باشد. این به لطف پاهای باریک است که نه تنها قد فرد نشسته روی آنها را افزایش می دهد، بلکه بر تناسبات کشیده آنها نیز تأکید می کند. طراحی بدون پشتی افراد را وادار می کند تا قد بلند و راست بایستند و فضایی مثبت و پرانرژی ایجاد می کنند.